Al een hele tijd heb ik niet meer geschreven in mijn weblog. Toch is hij online gebleven en heb ik hem gekoesterd, want af en toe kwamen er nog steeds mensen kijken en lezen. Blijkbaar voorziet hij nog in een behoefte die hij heel voorzichtig vervulde. Er kwamen soms hartverwarmende reacties en dat bezorgde me telkens wat nieuwe kriebels… Zou ik? Zou ik niet? Het deed me terugkijken naar mijn intensieve blogperiode en ik vroeg me af waardoor ik me terugtrok. Ik weet het nog steeds niet. Het gaat nou eenmaal zo.

Maar ik ben wel heel blij dat mijn blog bleef bestaan. Ik kwam er zelf ook af en toe nog eens kijken, lezen en glimlachen. Hij is heel waardevol voor me. En op zo’n moment als dit kan ik gewoon weer als ik er behoefte aan heb in mijn virtuele pen klimmen en mijn gedachten opschrijven.

Beloven doe ik niets. Ik heb geen idee of het allemaal weer zo intensief wordt als tijdens mijn intensieve schrijfperiode. Niets moet immers. En heel veel mag. Ik heb de vrijheid. En dat vier ik, hier en nu.

Veel liefs van Dietske

Het is alweer een hele tijd geleden, maar… hier is er weer eentje. Een mandala, vers van de pers. Ik zit momenteel in een hectische periode en ik zie dat terug in deze tekening. Warme en koele kleuren wisselen elkaar af. Alles lijkt te bewegen, te stromen, van het ene naar het andere punt te vloeien.

Het tekenen en inkleuren van deze mandala heeft me heel veel voldoening geschonken. Alles puur intuxeftief, zonder erbij na te denken. Laten komen wat er komt en niet bang zijn om ‘fouten’ te maken, eventuele vergissingen ombuigen naar iets nieuws, iets moois. Voelen wat er is en wat er wil komen, er volledig in duiken. En is dat niet de boodschap van het leven zelf?

(Klik op de tekening om een grotere versie te zien.)

alles is in beweging
met een eeuwige energie
niets staat voor altijd stil
zelfs niet de standvastige rots

het zachtste water
breekt de hardste steen

alles is in beweging
in de wervelende tijd
het leven is slechts een moment
soms beleefd als een eeuwigheid

het hardste gemoed wordt
gesust door het zachtste hart

dit nieuwe gedicht
wie had dat gedacht
heeft op mijn gezicht
een glimlach gebracht

ik kan het nog!

Een uitbarsting van creativiteit vandaag. Ik heb geschilderd. Het is inmiddels mijn 5e werkstuk, maar het is volgens mij voor het eerst dat ik er over schrijf in mijn weblog.
Vorig jaar heb ik het schilderen voorzichtig ontdekt. Ik vind schilderen vooral een kwestie van loslaten. Loslaten dat het ‘mooi’ moet zijn, dat het iets voor moet stellen. Pakken die kwast en gaan met die banaan. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, dat is waar, maar als je dat eenmaal durft gebeurt het.

Ik noem dit schilderij dus ‘uitbarsting’. Het doet me een beetje denken aan een uitbarstende vulkaan, maar dan wel een vriendelijke. Maar dat is mijn perceptie, je kunt er zelf iets heel anders in zien natuurlijk. Al met al was het een leuk bestede zondagmiddag!

Detail van het schilderij:

Ben jij weleens ten diepste geïnspireerd door iets of iemand? Heeft dat bij jou een ongelooflijke drang veroorzaakt om zelf ook tot mooie prestaties, werkstukken of doelen te komen? Heeft iemand jou weleens geïnspireerd om eindelijk dátgene te doen dat je steeds weer uitstelde? Of heb je iets gedurfd te doen waarvan je dacht: dat durf ik nooit van mijn leven? Heb je misschien weleens dingen gezien die je tot in je teentjes beroerden en die iets in jouw ziel losmaakten?

Inspiratie. Een bijzonder fenomeen. Waar komt dat vandaan? Het is een soort passie, een ‘over de drempel haler’. Daar is het weer he…. in spir atie. Spirit, ziel, kracht, geest. Het raakt je diepste wezen.

Kort geleden ben ik zelf gexefnspireerd door een kunstobject, een schilderij. Dat had ik zo nog nooit meegemaakt. Ik heb een presentatie over mijn boekje mogen houden en het schilderij dat in mijn buurt was gaf mij een ongekende kracht en zelfvertrouwen om datgene te vertellen wat er op mijn hart lag…. Het gaf mij vleugels en deed me figuurlijk boven mijzelf uitstijgen.

Ik wxedst wel wat inspiratie was. Maar sinds die ene dag heb ik het ook gevxf3eld…

Heel, heel voorzichtig kijk ik weer even om het hoekje van mijn blog. Ruim een jaar ben ik er niet meer geweest om te schrijven. Kijken en lezen wel, mijn eigen schrijfsels hebben me af en toe kracht gegeven als ik het even moeilijk had. Bijzonder vind ik dat toch wel.

In zo’n jaar afwezigheid gebeurt er veel, te veel om in een kort bestek op te noemen. Nu ik op dit moment weer schrijf voel ik dat ik de draad toch weer op wil pakken. Of het zo regelmatig zal gebeuren als eerst weet ik nog niet. Het was op een gegeven moment een ‘heilig moeten’ voor mij en daar wil ik van af. Maar deze eerste voorzichtige stapjes bevallen me goed. Dus wie weet wat er nog komt? Of wxe9xe9r komt?

Ik kijk nu even om het hoekje van mijn weblog… Ik heb al een tijdje niet meer geschreven, zelfs een beetje txe9 lang. Ik heb geworsteld, lieve mensen. Geworsteld met mijn inspiratie, met mijn motivatie, met de zin om door te gaan met het schrijven in mijn weblog. Mijn leven staat nu al een poosje in het teken van de verschijning van mijn boekje. Dat heeft veel en veel meer impact gehad op mijn leven dan ik had kunnen denken.

Daarnaast ben ik nog steeds in de lappenmand met mijn nek en is er extra drukte thuis en op mijn werk. In feite word ik opgeslokt in de vaart der volkeren. De combinatie van opgeslokt worden met gebrek aan inspiratie xe9n de gevolgen van mijn boek maakte dat ik zo’n grote radiostilte heb gehad. En eerlijk gezegd… ook dat was goed. Mijn weblog heeft voor mijzelf heel veel gebracht: fijne reacties, (online) vriendschappen, een plek waarin ik mijn ‘ei’ kwijt kon, ik kon er mijn pennenvruchten delen. Maar het voelt nu voor mij als een verplichting en dat lijkt me geen goede ontwikkeling.

Ik ga daarom weblogland nu verlaten, na ruim een jaar zeer regelmatig schrijven. Maar mijn weblog zal blijven bestaan.

Ik wil iedereen die mij een hart onder de riem heeft gestoken, heeft gereageerd, geschreven en aangemoedigd vanuit de grond van mijn hart bedanken. Ik vergeet jullie niet. Mijn weblog is een belangrijk stuk van mijn leven geweest. Ik ga nu een andere weg.

Dank je wel allemaal. Ik zwaai jullie nu liefdevol uit. En wie weet tot ergens ziens!

Dietske

ik word geroepen
ga maar, ga maar door de poort
van je eigen spiritualiteit
vlieg je eindeloze vlucht
op je vleugels van dromen

ik voel de stille roep
ik zet een stap, en nog een
aan het wachten op een begin
aan de bange aanloop
is nu een einde gekomen

ik word geroepen
ik antwoord, diep in mijn hart
en ik ga, ik vlieg mijn vlucht
ik zet af, ben vrij
en ik voel de energie stromen

Je kunt niet tegengaan dat de vogels van het verdriet komen overvliegen maar je kunt wel voorkomen dat ze nesten in je haar maken.

xa9 Stichting Achter de Regenboog